De media over Vogelkind van Reinhart Brandau

PARAVIEW, 2010
“Na het lezen van dit boek kun je nooit meer gewoon naar vogels kijken. (…) Heerlijk om ’s avonds in bed te lezen, maar ook mooi om uit voor te lezen.”

NBD/BIBLION, 2010
“(…)Het taalgebruik is poëtisch, maar niet al te moeilijk. Ook de vormgeving, met gebruik van verschillende lettertypen, grafische illustraties in de vorm van gestileerde takken en kleine zwart-wit foto’s van jonge vogels, heeft een poëtische, persoonlijke sfeer.(…) Het biedt een intieme kijk op de vriendschap van een mens met zijn vogelkinderen.”

De media over Mijn vader is een engel van Liël Braitman

TOBE, 29 april 2009
“Al die papiertjes zijn gebundeld in dit boek waar je vanzelf stil van wordt tijdens het lezen.”
–Danielle de la Mar

NIEUW ISRAELISCH WEEKBLAD, 20 maart 2009
“Leermeesters kunnen zich in vele gedaanten aandienen. De Dalai Lama is een leraar, maar ook een praktijkman als Benoit Wesly en aan jong meisje delen hun inzichten. (…) De kleine Liël Braitman was vier jaar toen haar vader overleed aan alvleesklierkanker. Met de onbevangenheid van een klein kind sprak zij over haar gevoelens, en haar verdriet. Deze ‘onliners’ snijden je in al hun eenvoud door de ziel.”
–Daphne Meijers

EXPERTISECENTRUM OMGAAN MET VERLIES, februari 2009.
“Dit alles te samen is een bijzonder en ontroerend boekje geworden waarvan Liël zelf terecht de auteur is. Uitspraken als ‘eerst werd hij ziek, dan werd hij dood’ raken de lezer. Wil je iets weten over de binnenwereld van rouwende kinderen? Lees dit boek!”
–Dr. Riet Fiddelaers-Jaspers

NRC.NEXT, 11 februari 2009
Een volledige pagina met drie spreads uit het boek (in de rubriek ZIN).

KIDSWEEK JUNIOR, 15 januari 2009
“Wat doe je als je je vader mist? (…) ‘Ik mis hem vaak. Eigenlijk elke dag. Op vaderdag mis ik hem extra. Dat noem ik haatdag. Iedereen gaat dan dingen knutselen. Maar ik kan niks voor mijn vader maken. Als ik iets liefs voor hem wil doen, moet ik zijn hele graf schoonmaken of zoiets.”
–Bouwien Jansen

HET PAROOL, 18 december 2008
“Het gaat goed met haar, zei ze, ook al wordt ze op school soms gepest door kinderen die dan ‘vaderloos vaderloos’ tegen haar roepen. En ze is ‘hartstikke trots’ op het boek. ‘Ik kan niet uitleggen wat ik denk. Maar ik praat vaak met mijn vader en soms komt hij ook in mijn dromen op bezoek. Ik denk dat hij het boekje best mooi vindt.”
–Frenk der Nederlanden

TUBANTIA, Lijf en Leden, 28 november 2008
(…)een uitgave van Miramah House die op indringende wijze inzicht geeft in de manier waarop een kind omgaat met leven en dood, met verliezen en verdergaan. Een boek dat onmiskenbaar aantoont dat zelfs de prilste liefde de dood overwint.”
–Kitty van Gerven

IKVADER.NL, 27  November 2008
“Liël, 9 jaar oud inmiddels, kan trots zijn op haar moeder die steeds weer de moeite nam om Liëls uitspraken op te schrijven. ‘Gaandeweg realiseerde ik me dat ik voor haar een soort tastbare herinnering ‘voor later’ wilde creëren,’ schrijft ze in de inleiding. Uit die poging is dit prachtige document ontstaan.”

NOORDHOLLANDS DAGBLAD, MENSENKINDEREN, 22 november 2008
’Eerst heeft het verdriet veel scherptes en dan wordt het gladder.’ Ze heeft goeie tips voor kinderen die in de rouw zijn. ,Neem een huisdiertje of vriendje dat je altijd kan knuffelen. (…) Zelfs een klein hamstertje is al goed. Je pakt het dier, je knuffelt en tegelijkertijd denk je dat dat diertje degene is die dood is.”
–Laura Heerlien

TROUW, zaterdag 1 november 2008
“Samen geven deze uitspraken een indringend beeld van de binnenwereld van een opgroeiend kind in rouw. Wat ‘dood’ betekent, snapt Liël als vierjarige wel zo’n beetje: “Eerst werd hij ziek en dan werd hij dood. De dokter kon hem niet beter maken. Nu is hij bij de engeltjes.” Maar als zevenjarige begint ze toch te twijfelen: “Ik heb zorgen, misschien is papa niet dood. Toen ging hij zich uitgraven en een andere vrouw zoeken.” (…) Liëls verdriet en verwarring zijn niet uniek. Volgens een schatting (…) zijn er in Nederland bijna vierhonderdduizend 0- tot 20-jarigen die een dierbare in de eerste graad verloren. Zij moeten leren leven met een verlies dat hun begrip vaak te boven gaat.”
–Iris Pronk

NOORDHOLLANDS DAGBLAD, zaterdag 1 november 2008
“Af en toe ben ik verdrietig, dat voel ik aan mijn tranen, dan zijn ze warm.’ Een van de vele zinnen die het hart treffen. Ze zijn van de pas negenjarige Liël Braitman en vormen samen het bijzondere boek ‘Mijn vader is een engel’. (…) Moeder Karin Vaneker verwacht veel belangstelling voor het boek. “Rouwen is universeel, maar ik denk toch dat deze manier van uitgeven uniek is. Het is het echte leven, dit is pure authenticiteit.”
–Ton de Lange

AD UTRECHTS NIEUWSBLAD, zaterdag 1 november 2008
“Liël staat intussen met haar eigen boek in haar handen. Een roze kaft, want dat is haar lievelingskleur. ‘En als ik mijn lievelingsding- of dier moet kiezen, is het een engel.’Wie moet haar boek eigenlijk lezen? ‘Zoveel mogelijk mensen van wie een familielid ofzo overlijdt. Als je dit leest, weet je hoe je het misschien kunt overleven’.”
–Hester van de Kaa

DE DOOP VAN MIJN VADER IS EEN ENGEL
Vrijdag 31 oktober 2008 werd Mijn vader is een engel gepresenteerd in Museum Catharijneconvent in Utrecht, waar toen de expositie Allemaal Engelen te zien was. Ruim dertig kinderen en zestig volwassenen genoten van een wonderlijke, grappige en ontroerende boekpresentatie met Liël in haar engelenjurk als blauw middelpunt.
– Lees verder