Hoe zou je kunnen vertellen over het onbegrijpelijke dat eigenlijk geen woorden kent?

Dat kun je niet, maar je probeert het. Zo reisde ik jarenlang als culinair publiciste door Europa, op zoek naar authentieke  ’kokende moeders’ aan haardvuur en fornuis. Tijdens de gesprekken, die steevast plaatsvonden in de keuken en waarbij ik de enige was die aan tafel zat, kon je de stilte horen. Het tikken van de klok, het knippen van de schaar of het zingen van de ketel. De ‘kookmoeders’ rolden deeg, sneden brood en dekten elke dag de tafel drie keer met een kleed. Er gebeurde ‘niets’.

Herinneringen, ontmoetingen, ervaringen. Ze gingen voorbij het woord, maar ze verschenen als reportages in allerlei nationale en internationale tijdschriften.  Ook werkte ik meer dan vijftien jaar met plezier als hoofdredacteur van meerdere tijdschriften bij Reed Business. Horeca Journal, Club Cuisine en Misset Restaurant waren titels die samen met gepassioneerde teams werden gemaakt.

Tot enkele jaren geleden mijn geliefde hond Koen stierf. Dat was een grote gebeurtenis en veel aangrijpender dan ik ooit had kunnen denken. Die nacht bracht mij een droom, die stormachtige winternacht was het begin van mijn eigen uitgeverij Miramah House. Er volgden meer dromen en vooral daden. De blijdschap waarmee ik mijn droom leef, is groot en vrij. Hij leidt tot nieuwe ontmoetingen, nieuwe schrijvers en nieuwe verhalen. Inmiddels werk ik met verschillende auteurs aan nieuwe titels die in de kern veel met elkaar gemeen hebben: het zijn verhalen over de wonderen van het alledaagse leven. Dat mysterieuze leven waar we met zijn allen, mens en dier, middenin staan.

Josephine Veering

Sometimes I would look into the kitchen and see her reading a cookbook while she stood over the stove, her long yellow braid over her shoulders like a scarf, and I would have to look away from emotion. Such an ordinary sight, a woman stirring a pot.
Anne Michaels (Fugitive Pieces, 1998, Bloomsbury)